Han e lang, vintern - men ikke evig.
Det er særs viktig å seie hipp hurra og gjere litt stas på dei tinga og folka som tydar mykje for deg. Så slipp dei å lure. Det er vondt å ikkje kjenne seg viktig. Riktig vemmeleg å tru at ein ikkje tydar noko for nokon. I dag slår eg på tromme og hamrar laus på imaginære steikepanner og det som verre er, for å gje ein hyllest til…
våren.
Eg vil rose han hemningslaust, takke, bukkenikkeneie, rope, gråte, applaudere vilt med bjørnelabbane:
Rett og slett vise åtgaum så det ljomar fjellimellom.
For kva skulle eg gjort utan våren? Krepert? Gått på ein vegg eller fem? Gravi meg ned i ei snøhule til hjartet mitt vart is og knustes idet leitemannskapet frå Raudekrossen stakk leitestakane sine ned i snøen for å finne meg. Kanskje eg hadde stivna midt i ein pandaballerinapiruett i eit krampaktig forsøk på å skape litt lys, litt varme, litt liv…
Så i dag vil eg gjerne få heidre tørre vegar og sol og varme og blomar og lette tøyskor.
Værsågod, våren, dette er til deg: Mi gjere-liste:
- Hengje opp farga gardiner.
- Koke suppe på lavendel og opne dører og vindaug på vidt gap.
- Kviskre små, søte ord på esperanto.
Så kan alle lukte, høyre, sjå min hyllest til våren – farga gardiner, lavendel til folket.
Søte små ord og tankar til verda. Som takk for at ho gir meg vår frå tid til anna.